کوهستان وکوهدامن

روز چهارشنبه هفته ی گذشته مجلس نمایندگان در یک تصمیم شتابزده نام قهرمان ملی را از تقویم رسمی کشورحذف کرد این تصمیم در حالی اتخاذ گردید که نصاب مجلس نمایندگان کامل نبود وکسانی با ایجاد یک فضای توهم آمیز واغفال کننده آن را از رای تایید نمایدگان مجلس گذشتاندند. اگرچه در روز شنبه سی ام ثور مجلس نمایندگان که با اکثریت اعضاء ونصاب کامل تشکیل شده بود خطاء خود را جبران کرد و تایید نادرست و غیر قانونی روز چهار شنبه را کان لم یکون اعلام نمود ، نام قهرمان ملی احمدشاه مسعود را مجددا درج تقویم رسمی کشورکرد ودسیسه ی مغرضان را خنثی نمود اما این حرکت بعنوان یک اقدام شگفت وقابل تامل ، شایان بحث وپرسش بیشتری است نام قهرمان ملی در تقویم رسمی کشور این گونه درج شده بود که " روز 18 سنبله روز قهرمان ملی وآغاز هفته شهید ورخصتی عمومی است " ، برخی ها در مجلس نمایندگان استدلال کردند که چون از میان همه ی اقوام افغانستان شهدای سرشناس داریم وبیش از یک ملیون شهید در کشور وجود دارد ، نامگذاری این روز تنها به نام یک شهید وآنهم از میان یک قوم عادلانه نیست وباید این روز به صورت عام ، روز شهید نامگذاری شود ، سر انجام پس از یک بحث کوتاه این پیشنهاد تایید گردید. افرادی که چنین استدلال کردند ممکن است نظر ودیدگاه خودرا به صورت صادقانه بیان کرده باشند ولی کسانی که صحنه گردان این برنامه بوده وخواسته اند با ایجاد یک فضای اغفال کننده وبا صطلاح تب آلود نام قهرمان ملی را از تقویم کشور حذف کنند،اهداف مغرضانه وحسودانه ای داشته اند که ناشی از احساس محرومیت ایشان نسبت به افتخارات مقاومت وعقده های ناشی از آن می شود. اینان اصولا با جهاد ومقاومت ملی کشور مشکل دارند وکسانی هستند که خود را شریک افتخارات جهاد ومقاومت ملی افغانها نمی دانند وبلکه برضد آن قرار داشتند، هر وقت نام جهاد وعظمت ها وافتخارات آن مطرح می شود، اینان خودرا حقیر وناچیز احساس میکنند. تاریخ جهاد بدون فصل مقاومت ناتمام وناتکمیل است ومسعود کسی بود که نماد وسمبول جهاد ومحور مقاومت ملی در برابر بیگانه ها بود ،او در دو فراز، افتخارات بزرگ وخیره کننده ای آفرید : در فراز جهاد ، وی نماد برجسته وکم نظیرآن بود و در فراز مقاومت ، یگانه محور پر افتخار آن، اودر جهاد ، قامت ستبر بزرگترین ابر قدرت روزگار را در هم شکست ودر فصل مقاومت بینی طالبان وپاکستان را به خاک مالید . در حالیکه تمام دنیا افغانستان ومردم مظلوم آنرا در برابر توفان سیاه تروریزم فراموش کرده بودند ، مسعود به تنهایی دربرابر هیولای سیاه القاعده وتمام حامیان منطقه ای وبین المللی آن ایستاد شد وبیرق غرور ملی را برفرازبلندترین قلل میهن به اهتزاز نگاه داشت وبه همین خاطر هم بود که دشمن از مقابله ی رویاروی با وی عاجز ماند ودست به ترور ناجوانمردانه اش زد. روز هیجده ی سنبله بانام مسعود گره خورده است ، روزی است که دست سیاه دشمن قامت بلند اسطوره ی بی بدیل مقاومت وسردار بزرگ حماسه های ملی افغانستان را به خون کشید و مقاومت ملی کشور را بی پناه ویتیم ساخت، چگونه می توان این روز را از مسعود گرفت ؟ چگونه می توان نام اورا از تقویم رسمی کشور خط زد در حالیکه این روز واین نام در دلها حک شده وحافظه ی تاریخی ملت افغانستان آن را بحیث یک روز خونین وهولناک وتراژیک که با روح واحساس وعواطف زخم خورده اش عجین شده است هیچگاهی فراموش نمی کند؟ درست است که جهاد ومقاومت افغانستان شهدای بسیاری دارد ودهها شخصیت وچهره ی بزرگ بدست دشمنان ملت افغانستان به شهادت رسیده اند اما مسعود یک چهره ی شاخص، یک نماد عالی ویک اسطوره ی بی بدیل مقاومت ملی افغانستان است که همه ی عظمت ها وافتخارات جهاد ومقاومت در سیمای اوتجلی وتبارز دارد. اورا هیچگاه نمی توان در یک قوم وقبیله وسمت محدود کرد وشخصیت بزرگ ملی اش را تا سطح یک گروه قومی فروکاست ، اویک شخصیت ملی بود که اهداف و داعیه های بزرگی در سر داشت . با مسعود، جهاد کبیر ملت افغانستان بزرگی وعظمت خود را باز می یافت ، مقاومت تمثیل می گردید وغرور ملی زنده می گردید . خوب شد که پارلمان به سرعت اشتباه خودرا جبران کرد ونام مسعود را همچنان درتقویم رسمی کشورجای داد وهیجده سنبله را با نام او رقم زد وگرنه این خطاء فاحش ، روی وجدان نسلها تا ابد سنگینی می کرد وتوجیه نمی شد

تبصره از فیسبوک گرفته شد(داکتر عبدالله عبدالله )

جعل هویت شهروندان افغانستان با زور و تهدید؛ شکایت رسمی از رییس سید آقا، رییس ثبت و احوال نفوس ولایت کابل

 چهار شنبه 16 مه 2012,

 گرفته شده از سایت کابل پرس شکایت کننده: عبدالله ولد محیی الدین

 صبح امروز سرگردان به دنبال دو مأمور دولت بودم که هویتم را تأیید نمایند تا سر انجام بتوانم تذکره ی جدید "عصر کرزی" را به دست آورم. پس از ساعت ها تلاش توانستم از این خوان بگذرم.

 با ورق دست داشته ام به ریاست ثبت احوال نفوس کابل، واقع در چارراهی کارتۀ پروان، رفتم. سر انجام کارمند مسئول، آرشیف سوابق ام را پیدا نمود و به اساس آن به شعبه ی مربوط اطلاع داد که برایم تذکره ی جدید بدهد.

 آمریت حوزه ی چهارم، هنگام خانه‌پُری جدول تذکره ی یکی از همراهانم، خلاف اصل و کنده ی سابقه، ملیت او را "افغان" نوشت. با آن که شخص همراه من به این کار آمر بخش اعتراض نمود و با نشان دادن کاپی تذکره ی سابق اش، خواست که ملیت او مانند گذشته اش تاجیک نوشته شود، اما آمر بخش حاضر به این کار نشد.

 وقتی نوبت من رسید، من از ایشان خواستم آنچه را که در کُنده و سابقه ی کتاب ثبت مربوط به من نوشته است، نیز در تذکرۀ جدیدم همان را بیاورد.

 آمر شعبه به حرف من نیز اعتنا نکرد و گفت که امکان ندارد. گفتم، من که چیزی زیادی نخواسته ام، فقط می خواهم که هویتم تحریف نشود و همان گونه که در تذکره ی گذشته ام، ملیتم تاجیک نوشته است، همان را بنویس!

آمرگفت: «من نمی توانم این کار را انجام دهم، باید برویم نزد معاون ریاست» وقتی نزد معاون رفتیم، او به محضی که از پشت پنجره فهمید که من چه خواستی دارم، با عصبیت غیر قابل کنترل به من بد و بیراه گفت و دستور داد که مرا نزد "رییس اداره" ببرند.

  شعبه ی رییس یک پنجره به طرف بیرون و یک راه اصلی از دهلیز داشت. از راه اصلی مرا به دفتر رییس ثبت و احوال نفوس بردند. آمری که مرا همراهی می کرد، قضیه را توضیح داد. رییس عصبی شد و گفت: «قبول ندارد، برود هر جا که می رود.»

  من گفتم: «جناب رییس! من همان چیزی را که در اصل کتاب ثبت نفوس در مورد هویت من ثبت شده است می خواهم. چرا باید بی موجب هویتم جعل شود؟» رئیس با خشونت به من گفت: «"تو عامل تفرقه هستی"» و از این هم جلو تر رفت و گفت: «حالا می‌خیزم دان و دماغت را یکی می کنم. این هدایت رئیس جمهور است.»

 من به رئیس گفتم که مرا با این تهدید ها نترسان و نمی توانی مرا مجبور بسازی که تن به جعل هویتم بدهم. برایش گفتم که هیچ کسی به خاطر تعلقش به قومی فراتر و یا فروتر نیست؛ اما اصرار من فقط به خاطر عدالت است. اما گویا رئیس مردی از اهل استدلال و منطق نبود.

  استدلال کردم که من شهروند این کشورم و حق دارم که تذکره با هویت خودم را داشته باشم. او باز هم با صدای بسیار بلند، در حالی که تعداد زیادی شاهد بودند، مرا تهدید به لت و کوب می کرد که هیاهویش همه جا را گرفته بود.

 سر انجام من کاغذ را روی میزش گذاشتم و فقط گفتم: «من مثل تو نیستم و هرگز تن به این بی عدالتی سازمان یافته نخواهم داد.» و دفترش را ترک گفتم. حالا تذکره ای ندارم.

 در اینجا می خواهم شکایت رسمی ام را به گوش مسئولان برسانم که به حیث یک شهروند، نه تنها سعی شده است که هویتم جعل شود، بل که حتا مورد تهدید فزیکی یک مقام مسئول قوای اجراییه نیز قرار گرفته ام.

 رئیس ثبت احوال نفوس مرا تهدید به لت و کوب کرد که چرا هویت جعلی را نمی پذیرم!

 شاید من از بسیار معدود کسانی باشم که در همچو موارد شکایتی می کند و تن به این اجبار نداده است؛ اما آیا با جبر و فشار می شود سیاه را سفید و سفید را سیاه نشان داد؟

  آیا عدالت اجتماعی را با نفی هویت های دیگر می شود به دست آورد؟ آیا عدالت همین است که سایر اقوام را حذف کنیم تا فقط اسم یک قوم و یک هویت روی همه تحمیل شود؟ جواب من به آیا ها "نه" است.

  پس از این رویداد تحقیق کردم، دریافتم که شخصی که به من توهین کرد و قصد داشت مرا لت و کوب نماید، یک خود فروخته به اسم رئیس سید آغا پنجشیر است که مأموریت دارد تا با شمشیر بران خود هر که دم از حق بزند، سرکوبش کند و با خوش‌خدمتی به جریان فاشیستی درون حکومت کمک رساند.

  کدام قانون به کارمندان بلند پایه ی حکومت اجازه می دهد که یک شهروند را توهین و تهدید به لت و کوب نماید؟

  تذکره ی سابق من متعلق به حدود بیست سال قبل است و در آن زمان ملیت من "تاجیک" بود؛ چه اتفاقی در ده سال اخیر افتاده است که "افغان" شده ام و خودم نمیدانم؟

 آیا این یک جنایت سازمان یافته و نقض آشکار حقوق شهروندی و ارزش های فرهنگی مردمان این کشور نیست؟

 می خواهم مراتب انزجار و نفرت خودم را از رویه ی فرهنگ ستیزانه و نیز خفتی که شماری از آدم فروشان برای ما روا داشته اند، ابراز نمایم.

 زیبایی این ممکلت در تنوع فرهنگی و کثرت اقوام آن است که هر کدام شخصیت و هویت خود را داشته باشند و به آنها احترام گذاشته شود.

 از مسولان دلسوز این مملکت تمنا دارم که به دادخواهی من توجه کنند و این شخص را به جزای اعمال زشتش برسانند و نیز از حقوق طبیعی شهروندان این کشور پاسداری نمایند

 

 

   یک گزارش تحقیقی تلویزیون 1 نشان داده است که حد اوسط مصارف یک عروسی درکابل از 100هزار افغانی تا 12میلیون افغانی بوده است .

بیش از 8 میلیارد افغانی در 50 هوتل عروسی شهر کابل به مصرف رسیده است که این هوتل ها در مدت نه ماه  شاهد برگزای  بیش از 16هزار محفل عروسی بوده اند.

 در9 ماه اول سال 1390 خورشیدی، شهروندان کابل،  نزدیک به  از (9000000000) افغانی  را صرف محافل عروسی کرده اند. هزینه آرایشگاه، گروه موسیقی، لباس و زیورات عروس شامل این مصارف اند.

 این مصارف تجارت هوتل داری را چنان رونق بخشیده است که در حال حاضر در کابل 46 هوتل دارای سالون های متفاوت اند که برای مراسم مختلف، روزانه حتی تا سه محفل نیز در برخی از این هوتل ها برگزار می شوند. تجلیل از جشن عروسی، نامزدی، شب حنا، شب شش و دعوت ها شامل این مراسم اند.

 بهای یک وقت غذا برای یک نفر در محفل های خوشی در کابل بین 380 تا 1200  افغانی هست. اما شماری از هوتل داران گفته اند که ممکن این قیمت تا چند هزار افغانی بلند برود.

 به اساس این تحقیق بطور اوسط هر شبانه روز در شهر کابل، 60 محفل عروسی برگزار می گردد که حدود 60 هزار نفر در آن شرکت می کنند.

 از جمع این شرکت کننده ها، هفتاد درصد آنها که 42000 نفر می شوند، مردان  می باشند و سی درصد، یعنی 18000 نفر آنرا زنان تشکیل می دهند.

 بر بنیاد معلومات مدیران هوتل ها، از جمع مردان 80 درصد یعنی 33 هزار نفر جوانان اند و تنها 20 درصد بزرگ سالان می باشند.

 یافته های این تحقیق نشان دهنده آنست که درهرشبانه روز 18 میلیون افغانی مصرف غذای هوتل ها در کابل است. این مبلغ درهرماه  540 میلیون و در 9  ماه به (4,860 ) میلیون افغانی می رسد.

 به اساس یافته های این تحقیق مصارف آرایشگاه، کرایه موتر گل پوش و تخت عروسی در هرشبانه روز در شهر کابل 6 میلیون افغانی است که این رقم در یک ماه 78 میلیون افغانی و در 9 ماه به  هشت صد و دو میلیون افغانی  می رسد.

-         میانگین مصارف زیورات عروسی در هر شبانه روز شش میلیون افغانی است که در یک ماه به 180 میلیون افغانی و در 9 ماه به  یک میلیارد و شش صد و بیست میلیون افغانی می رسد.

-         مصارف گروه موسیقی نیز معادل زیورات عروسی می باشد.

 -         کرایه لباس عروس در یک شبانه روز 18 لک افغانی و در یک ماه 54 میلیون افغانی و در 9 ماه به 486 میلیون افغانی می رسد.

 -         کرایه گروه فلم برداری در یک شبانه روزیک میلیون و دوصد هزار افغانی، در یک ماه 36 میلیون افغانی و در 9 ماه به 324 میلیون افغانی می رسد.

 به اساس این تحقیق تلویزیون 1،  در ماه های حمل تا قوس سال 1390 خورشیدی بیشتر از 16 هزار محفل عروسی درهوتل های شهر کابل برگزار شده اند که مجموع مصارف آن  هشت میلیارد و نود و دو میلیون افغانی گردیده است.

 مصارف بالای محافل از چند سال بدینسو نگرانی ها را بوجود آورده اند که در این مورد وزارت عدلیه گتفه است که آنها نیز متوجه مصارف بیش از حد عروسی ها در کابل و دیگر ولایات کشور شده اند و درین مورد تلاش خواهند کرد تا جلو این مصارف گزاف را بگیرند.

 به بنیاد این تحقیق گزارشگر تلویزیون 1، در جریان سال 1390 مصارف غذای عروسی ها تا 120 هزار دالر آمریکایی نیز رسیده است که بیشتر این عروسی ها مربوط به تاجران و مقامات ارشد حکومتی بوده اند.

 دراین میان چند محفل عروسی در شهر کابل مصارف بالای را داشته اند که می توان بترتیب زیر از این محافل پرمصرف سال 1390 خورشیدی یاد آور شد:

 -         مصارف غذای عروسی پسر یک بازرگان: بیشتر از 120 هزار دالر آمریکایی

 -         مصارف غذای عروسی پسر یکی از وزیران کابینه: بیشتر از 75 هزار دالر آمریکایی

 -         مصارف غذایی عروسی پسر یک مقام لوی سارنوالی افغانستان: بیشتر از 55 هزار دالر آمریکایی

این مصرف ها در محافل شادمانی شهریان کابل درحالی صورت می گیرند که بیشتر مردم این گونه مصارف را  ولخرجی دانسته و از آن به شدت انتقاد می کنند.

 در این زمینه برخی از هوتل داران و پیشه ورانی که در بخش های آرایش کار می کنند، گفته اند که مصارف گزاف به عرف ناپسند تبدیل شده است.

 در جریان سال 1390 مصارف غذای عروسی ها تا 120 هزار دالر آمریکایی نیز رسیده است که بیشتر این عروسی ها مربوط به تاجران و مقامات ارشد حکومتی بوده اند.

 برگزاری این شانزده هزار محفل در شهر کابل از سوی وزارت مالیه افغانستان تائید نگردیده بل مسوولان این وزارت آمار ثبت شده محافل عروسی ها را در شهر کابل، 5150 محفل در یک سال خوانده اند اما آنها بدین باوراند که آمار دقیق برگزاری محافل عروسی به مراتب بیشتر از این امار ثبت شده، است.

 از سوی دیگر هوتل داران در شهر کابل، وزارت مالیه را متهم کرده اند که این وزارت از آنها دو بار در سال، مالیه می گیرد و به باور آنها این کار غیر قانونی و سنگین است، اما وزارت مالیه تاکید کرده است که آنها مطابق به قانون از هوتل ها مالیه می گیرند.

آنچه تلویزیون1 در این تحقیق دریافته است، نشان داده است که بهای غذا در سالون های عروسی همواره رو به افزایش بوده و هیچ  مرجع برای کنترول آنچه قیمت گذاری های خود سر هوتل ها دانسته می شوند، وجود ندارد.

 اما در میان این هوتل ها، برخی سالون های دیگری  نیز هستند که بر علاوه بهای نان، کرایه سالون، تکس دولتی و کرایه پوش هر چوکی را به گونه جدا گانه از محفل داران می گیرند.

 وزارت عدلیه گفته است که آنها در طرح قانونی که به شورای وزیران فرستاده اند برای محافل عروسی قیمت های مشخصی را پیشنهاد کرده اند که پس از تصویب شورای وزیران عملی خواهد شد.

 بربنیاد آمار های وزارت مالیه و شهرداری کابل، درآمد دولت از محافل و سالون های عروسی در بخش های زیر تنظیم می گردند:

 -         25 میلیون افغانی پول مالیه هوتل ها در سال 1390 خورشیدی

 -         بیست و یک و نیم میلیون افغانی پول صفایی هوتل ها در سال 1390 خورشدی

 -         دونیم میلیون پول کرایه توقفگاه های هوتل ها در سال 1390 خورشیدی

 -         ده میلیون افغانی مالیه لوحه های هوتل ها در سال 1390 خورشیدی.

 مجموع این درامد دولت در سال 1390 خورشیدی از مالیه هوتل ها 58 ملیون افغانی شده است. اما وزارت مالیه گفته است که آمار درآمد هوتل ها به مراتب بیشتر از رقم اند که مالکان هوتل ها به وزارت مالیه و شهرداری کابل گزارش داده اند.

 به اساس آمار ها درسال 1390 خورشیدی عاید سرانه افغانستان بالای 600 دالر امریکایی بوده است. همچنان آمار های وزارت کار و امور اجتماعی نشان می دهند که میزان بیکاری در افغانستان بالای 35 درصد می باشد.

 از سوی دیگر آمار های نهاد های مالی بین المللی نشان داده اند که بیشتر از 40 درصد جمعیت افغانستان زیر خط فقر زنده گی می کنند و روزانه کمتر از یک دالر عاید دارند.

 به باور برخی از مردم و کارشناسان، بلند بودن مصارف عروسی در افغانستان سبب شده است تا شماری زیادی از دختران و پسران نتوانند به موقع عروسی کنند. مردم به این باور اند که  مصارف گزاف عروسی ها سبب خرابی مناسبات میان عروس و  داماد پس از عروسی ها شده و این موضوع به آمار خشونت های خانواده گی افزوده اند و درکنار این در رشد فساد اخلاقی در کشور، نقش داشته است.

 گزارشی تحقیقی از مختار پدرام

 کاپی شده از سایت : جوانان افغانستان

سه شنبه 26 ثور 1391

نویسنده: عصر دولتشاهی
برای مردم کابل روز یکشنبه بیست و هفتم حمل 1391 یک روز حماسی بود. درین روز مردم شاهد جانبازی نیروی های امنیتی کشور شان در پاسداری از جان، مال و امنیت شان بودند. مردم این حماسه را به استقبال ...نشستند. صفحات انترنتی فیس بک عکس سربازی را که برپایش زخم برداشته بود و همچنان با قامت رسا و خم ناشده، جاده را با عزت و شرف سربازی یی اش غرور می بخشید، هزاران بار به نشر رساندند و همه آنرا پسندیدند.

به گزارش خبرگزاری های داخلی و خارجی حملۀ روز یکشنبه طالبان به کابل از سوی استخبارات نظامی پاکستان طرح و توسط مزدوران منافق و بی شعور شان اجرا گردیده بود. طالبان نیزمسوولیت جنایات خویش را گرفتند و بر ارادۀ شان به تداوم خدمت به استخبارات بیگانه در جهت ویرانی کشور و کشتار مردم تاکید کردند- کاری که آنها از همان آوان زایش نامیمون شان تاکنون کرده اند.

و اما ستایش مردم از رویاروییِ حماسه آفرین نیروهای امنیتی کشور در برابر طالبان به روشنی هرچه تمامتر نشان داد که صبر مردم به پایان رسیده است و می خواهند با طالب همان شود که طالب با مردم می کند. در سوی دیگر، تاکید مجدد رییس جمهور بر برادری با طالبان و نادیده گرفتن آنهمه جنایت، مزدوری، قساوت و وحشتی که با نام و کردار طالب عجین است، نشان داد که رییس جمهور در جایگاه یک حاکم مطلق و بی مسوولیت در برابر خواست ها، منافع و زندگی مردم ایستاده است و همانند برادران طالب خود هرگز از مرکب خودخواهی ونادیده گرفتن خواستهای مردم پیاده نمی شوند. مردم از حکومت اقدام جدی در همه عرصه ها علیه طالب می خواهند، اما حکومت دهل برادری با آنها می کوبد.

کردار پنجسالۀ حکومت طالبان در برابر، تاریخ، فرهنگ، هویت و مردم کشور ننگ تاریخی ییست که با هیچ بهانۀ یی نه از دامن طالب می تواند زدوده شود و نه هم حتی از دامن آنهایی که به عناوین مختلف طالب را تایید کرده و می کنند. یک حکومت طالبی و یک نظام طالبی توهین بزرگی بوده است به ملت متمدن، آزاده و مسلمان کشور. طالبان با کار و کردار جنایتکارانۀ شان درین ده سال پس از سرنگونی نیز روی تمامی کسانی را که طالب را تامین کنندۀ امنیت می خواندند سیاه ساختند و نشان دادند که با مردم مانند رمه و گلۀ انسانی برخورد کرده و هیچگونه اعتقادی به حقوق و زندگی انسانها یا منافع ملی کشور ندارند.

حکومت افغانستان به رهبری مطلق و بی چون و چرای حامد کرزی درین ده سال هیچگونه برنامۀ جدی یی برای پایان دادن به جنگ نداشته است. آنچه به نام صلح و شورای صلح صورت می گیرد، هیچ پیوندی با صلح ندارد. شورای صلح دبۀ خشکی است که سر ناراضیان احتمالی و رقبای سیاسی خویش را حکومت با آن چرب می کند. این حکومت از شورای صلح و آنچه می توان مجمع المشاورین اش خواند، به مقاصد سیاسی نهایت ناستوده یی کار می گیرد. دلیلی که شورای صلح نه کارش به جایی می رسد و نه بسته می شود همین است که باید در جای خودش بررسی شود.

حکومت سنگ مذاکره را در دبۀ شورای صلح انداخته و سر صدایی ایجاد کرده است که نه خود معنی و مفهوم آنرا می داند نه دیگران. چرا که هیچ راهکاری برای تامین صلح نزد آنها موجود نیست. ده سال است که حامد کرزی از صلح می گوید اما آیا استدلالی برای صلح با طالب دارد؟ شناخت و تعریف حکومت از طالب چیست؟ اگر طالب "دافغان پچیان" اند و اگر منظور از افغان بچیان فرزندان خاکی باشد که نامش افغانستان است، پس کجاست وفاداری آنها به منافع، استقلال، رفاه، زندگی، امنیت و آبروی مردم افغانستان. آیا ثبوتی وجود دارد که پیوند طالبان برای یک روز از آی اس آی قطع شده باشد؟ اگر منظور از افغان بچیان، پشتونها باشد، همین حالا بیش از دو چند پشتونهای افغانستان در پاکستان پشتون زندگی می کند. آیا آنها به منافع ما وفادار اند؟ آیا هزاران پشتون در اردوی پاکستان تا رتبه های نظامی جنرالی و ریاست سازمان استخباراتی پاکستان کار نمی کنند؟ اگر منظور از افغان بچیان آن باشد که آنها باشنده و وفادار به کشوری به نام افغانستان اند که رییس جمهورش جناب کرزی است، این وفاداری در کجا ثابت شده است؟ آیا آنها بچه های آی اس آی پاکستان اند یا بچه های افغان؟ به کی وفادار اند؛ به آی اس آی یا به افغانستان؟ چرا حکومت به چشم مردم خاک می زند، چرا؟

طالبان یک گروه جنایتکار مزدور است که جنگ نیابتی پاکستان را زیر پردۀ شریعت و دین در افغانستان به پیش می برد. آیا به این حقیقت همه دنیا به شمول خود پاکستانیهای آزاد اندیش معترف نیستند؟ پس حکومت افغانستان چرا آنها را خودی به حساب می آورد؟

بیش از ده سال است که تمامی مردم افغانستان با یک ارادۀ نیرومند برای صلح و امنیت کار می کنند. اما طالبان پیوسته برای قتل و کشتار می جنگند. دین و شریعت تنها یک پرده است. طالبان که اندکترین آگاهی اساسی و دقیق از دین ندارند، تعبیر خود را از دین بر میلونها مسلمان این کشور می خواهند با زور انتحاری و کیبل بقبولانند و با ایجاد رعب و وحشت مردم را خاموش و مطیع ساخته کشور را به بیگانگان بفروشند. آنها درین راه عزم جزم دارند و حتی برای بدست آوردن اهداف شان نه از کشتن خود دریغ می کنند و نه از کشتن دیگران. دین و مذهب طالب کشتن و کیبل است. طالب در بهترین صورتش یک تشکل قشری ایدیولوژیک است که برمبنای همین ایدیولوژی با هرکه برادر است جز مردم افغانستان. طالبان برادر بن لادن و مولانا سمیع الحق اند، طالبان برادران جنرال حمید گل، دشمن قسم خوردۀ مردم ما اند. طالبان را آی اس آی پروگرام کرده است. پشتونیزم طالبان پشتونیزم کنترول شده و انتخابی است که مطابق برنامه ها و منافع پاکستان عمل می کند. پشتونیزم طالبان برمبنای رقابتهای درون قومی استوار است که از سیاست "تفرقه بینداز حکومت کن" آب می خورد...

طالب ثابت ساخته است که هرگز از کشتار و جنایت دست بردار نیست؛ طالب یعنی درندگی و دهشت افگنی، مزدوری و تلاش برای حاکمیت استبدادی زیر نام دین و شریعت. در حالی که همه دشمن دین اند. آیا شرم آور نیست که طالب را نمایندۀ دین بدانیم؟ آیا بزرگترین طالب تحصیل و سوادی به سطح فوق بکلوریا از دین دارد؟ نظامی که به نام دین می خواهد حکومت کند باید در راس آن کسانی باشند که در علوم دینی به سطح حد اقل مولوی و ده ملا یعنی معادل ماستری در علوم دینی باشند. کسانی می توانند ادعای رهبری مذهبیِ جامعه را داشته باشند که در پهلوی تقوی و وارستگی نفسی واخلاقی دارای تحصیل و دانش دینی باشد. هرکه الحمد از برکرد و دستاری بست، ریشی گذاشت و به قولی، پیشانی یی ترش کرد که نمی شود عالم دین شناخته شود. طالبان کسی را امیرالمومنین خوانده اند که تعلیمات ملایی کامل ندارد. شرم آور نیست که جامعۀ اسلامی ما اختیار دین و دنیای خود را به دست همچو اشخاص جاهل و بیسوادی که جنایت را زیر نام اسلام با سرتنبگی تمام رونق می دهند، بسپارد؟ اینها جانیان و قاتلینی بیش نیستند. جای قاتل و جانی پشت میز مذاکره نیست، پشت میز محاکمه است!

اما حامد کرزی رییس جمهور کشور با همان سرتنبگی یی که برادران طالبش دارند و بدون هیچگونه استدلال می گوید که "برادری با طالبان را ایلادانی" نیست. خودش اعتراف دارد که به خاطر برادر خواندن طالبان مورد انتقاد مردم قرار گرفته است اما هرگز به خود زحمت نمی دهد که بگوید منتقدینش نادرست می گویند و و ایلاندادن برادری با طالبان برپایۀ استدلال و منطقی استوار است و این منطق می تواند نظر منتقدین را رد کند. جناب شان فقط "ایلا دادنی" نیستند. توگویی سخن گفتن به زبان عامیانه به خودی خودش قدرت اقناع دارد. ایشان باید بدانند که از آدرس ریاست جمهوری کشور صحبت می کنند نه از پشت پیشخوان کدام کافی یا سماوات. وقتی با مردم صحبت می کنند باید به آنها احترام بگذارند، به عقل و خرد مردم اعتبار بدهند و برای پاسخ دادن به پرسشهای آنها خود را مسوول حساب کنند. اما برعکس ایشان بدون هیچگونه ارزشگذاری به تشویش ها و دغدغه های مردم، می فرمایند که ایلادادنی نیستند. رییس جمهور حق دارد در امورشخصی خویش "ایلا" بدهد یا ندهد. اما وقتی در امور کشوری و ملی در برابر مردم سخن می گویند باید بگویند که چه چیزی را "ایلا" می دهند، چه چیزی را ایلا نمی دهند و چرا؟

همانگونه که طالب جنگ را رها نمی کند و هیچ منطق انسان پسندی برای این کار خود ندارد، جناب حامد کرزی نیز به برادری با جنایتکاران پافشاری دارد بدون آن که دلیل قانع کننده یی برای این برادری ارایه کند.

طالب نمایندۀ یک قوم نیست که خواست های مشخصی در جهت تامین خواستها و منافع آنها داشته باشد. طالب نمایندۀ یک منطقه و ولایت نیست، طالب نمایندۀ یک گروه مذهبی نیست. طالب نمایندۀ یک تعبیر و تفسیر خاص از دین است. اینها با مردم و زندگی مردم کاری ندارند. برادری کرزی با طالبان چه مبنایی دارد؟ کرزی درکنار کدام برادر خویش می ایستد؟ در کنار برادران جنایتکار و آدمکش خویش یا برادرانی که به نظام حاکم رای داده اند و ایشان را به ریاست جمهوریِ آن برگزیده اند؟ کرزی که وظیفۀ تامین امنیت کاروان و قافلۀ مردم ما را دارد با دزدان همنوایی و برادری دارد- واعجبا!

تاکید و یکدندگی جناب کرزی به "ایلا" ندادن برادری با طالبان هیچ منطقی ندارد؛ سرتنبگی است. جناب رییس جمهور نمی خواهند بدانند که اختیار مملکت و سرنوشت مردم ملکیت شخصی جناب شان نیست که با آن قمار بزنند و آنرا مطابق امیال و خواهشات نفسی خودشان استعمال کنند.

درین ده سال مردم کشور میان دو سنگ آسیاب و دو سرتنبگی گیر کرده اند. هردو سوی این ماجرای خونین هیچگونه تعلق خاطر و صمیمیتی با مردم ندارند بلکه برای تامین امیال خود شان حاضر اند برای هزار سال دیگر هم مردم و کشور را همچنان در آتش نگهدارند و خود حکومت کنند. نه طالب معنی و مفهوم مدنی و امروزی از حکومت را می داند نه حکومت به رهبری حامد کرزی. طالب خود را نمایندۀ خدا در روی زمین قلمداد می کند و به خود حق می دهد آدم بکشد و ویرانی بار بیاورد و حامد کرزی با تکیه به نظام ریاستی خود را سلطان مطلق العنانی تصور می کند که تنها در برابر خواستها خودش خود را مسوول می داند نه خواست و ارادۀ مردم. خوراک این ضحاک های ماردوش زمان جگرگوشه های مردم است که همه روزه در مکتب و مدرسه، کشتزار و بازار به کام مرگ فرستاده می شوند.

مردم پس از رویدادهای روز یکشنبه نشان داند که طرفدار چه کاری استند. مردم می دانند که طالب اصلاح شدنی نیست. طالب بدون جنگ منطق دیگری را نمی دانند. ازینرو مردم از شهامت و شجاعت نیروهای امنیتی خویش در روز یکشنبه به گرمی استقبال کردند. مردم در برابر طالبان از سوی حکومت قاطعیت می خواهند. این مردم اند که به این نظام و حکومت رای داده اند، نه طالب. نادیده گرفتن خواست مردم و به جایش گوش دادن به سخنان نمایندگان و جواسیس دشمن که در ارگ خانه کرده و زیر نام قومیت کشور را به دامن یک تباهی دیگر می اندازند و حکومت را به نوکران بیگانه تسلیم می کنند، بدنامی تاریخی یی را بار می آورد که جناب حامد کرزی به خوبی ازان آگاه اند. طالب چیزی نیست جز یک پدیدۀ ماشینی و کمپیوتری بیشعوری که از سوی استخبارات منطقه پروگرام شده است. ماشین رحم و عاطفه نمی داند که معنی صلح و جنگ را بداند. طالب و طالبانیزم را جز با جنگ نمی شود از پا درآورد. حکومت باید از سرتنبگی طالبانگونه دست بردارد و به خواستهای مردم بپیوندد.

ضرور است که عکس آن سرباز زخمی یی که همچنان استوارانه در جادۀ پیکار در کابل گام برمیداشت درفش کاویانی دیگری شود و زیرلوایش حکومت در کنار مردم به آوردگاه در برابر لشکری که از آدمهای ماشینی شده و کمپیوتری بیشعور و بی رحم ساخته شده است، بشتابند. این خواست زمان ماست. این را باید درک کرد. مردم چنین می خواهند و چنین تصمیمی دارند. آنها در استقبال بیمانندی که از نیروهای امنیتی کردند، این تصمیم را به نمایش گذاشتند. صبر مردم به پایان رسیده است. باروت خشم مردم چشم به راه یک جرقه است- جرقه یی که نمی توان زمان و مکان آنرا مشخص ساخت اما پیامدهای همه جاگیرش را می تواند حدس زد.

اگر حکومت و به ویژه جناب حامد کرزی اندکترین رحم به مردم و کوچکترین دلچسپی یی به آرامش و رفاه کشور داشته باشند، باید از برادری با طالبان به نفع و خواست مردم بگذرند و این خواست را لبیک بگویند و لوای ایستادگی در برابر قتل و کشتار و مزدوری را خود بیفرازند. حکومت باید صدای پای حادثه را بشنود. مردم به تنگ آمده اند.

فرامی رسد روزی که اشک یتیمان، بیوه زنان و فرزند مردگان جنایات طالب سیلاب بنیان کنی شود، که شده روان است. پس باخبر

طالبان یک پروژه امریکایی است زیرازمانی که امریکاه نتوانست جهت تعقیب  اهداف خویش همانا پایگاه هایش در افغانستان برای تهدید به روسیه ،چین ،ایران وهند بودنا امید شد در صدد نیرنگ دیگر افتید وبا خیلی زرنگی وبا استفاده از احساسات مردم جنوب افغانستان که در قدرت دولت مجاهدین حضور شان کمرنگ تر بود لشکری را تدراک دید که نامش راهم گذاشت طالب که متشکل از طالبان مدارس پاکستانی وگروپ شهنواز تنی که قبلا با حزب اسلامی تسلیم شده بود وتحت اثر ای اس ای قرار داشت وهم یک تعداد مجاهدین سابق وعرب های که بااشاره امریکاه در شمال پاکستان مصروف تعلیمات نظامی بوند بود وانها را با تبلیغات خیلی وسع وارد صحنه نمود که برای باور مردم ما یک سلسله اصلاحات را در ساحات تحت نفوذ خود اوردند که این  حیله گری های امریکا کار ساز افتیده وانها را تا در وازه های کابل با استفاده از کیس قومی شان که از نام پشتون استفاده نموده ومناطق پشتون نشین هم جاده را بدون مقاومت برای امدن شان به پایتخت هموار نمود در اغاز دولت اسلامی هم مجاهدین هم از انها پذاریی گرم نمود ولی تاینکه به در وازه های کابل رسیدند در دروازه های کابل دولت را به تسلیمی بدون قید وشر دعو ت نمودند که این عمل باعث شد تا دولت در برابر خواست های ین گروپ مزدور مقاومت نماید ولی چندی بعد با پادر میانی ملل متحد ،عربستان وپاکستان وامریکاه مطابق معاهده ماهیپر دولت اسلامی افغانستان باید از کابل عقب نشینی نموده ودولت انتقالی توسط ملل متحد در کابل حاکمیت را در دست گرفته وطرف های درگیر را به مذاکره دعوت نمایند درین حالت دولت اسلامی باید به شمال کابل در عقب کمر بند بگرام وطالبان در کمربند های چار اسیاب میدان وردک وسروبی مواضع خود را حفظ کنند که صرف دولت اسلامی افغانستان این  قرار داد را مراعات کرده کابل را رها کرد وبقیه نیرو های طالب وگروپ های طالبی همین که کابل غیر نضامی شد داخل شده واولین کاری که کردند به دفتر ملل متحد حمله برده داکتر نجیب الله را که در قید حمایت ملل متحد بودبا برادرش به شکل خیلی فجیع بدار آویختند وبا شروع حکومت خود حملات خود را بطرف شمال افغانستان اغازنموده وشمال را بجرز از پنجشیر تا دهن تونل سالنگ بدون مقاومت بر اساس قرار داد ماهیپر تصرف نمودند که باتصرف شان در ساحات شمالی چهره اصلی شان نمودار شده وشروع نموده به کشتار و شکنجه  مردم بیگناه شمالی که این عمل شان دیری نگذشت که باعث ناکامی پلان های شوم شان در شمالی گردیده در روز دهم سلطه شان به کابل قیام مردمی کوهستان ولایت کاپیساه انها را با وجود همه ساز وبرگ نظامی شان وهمکاران شان در هم کوبید که در مدت 8 ساعت کاملا ولایت کاپیساه از تصرف شان برامد وفردای انروز ساعت 4 صبح محاهدین دولت اسلامی ساحات نساجی گلبهار را که موضع شان بود تحت حملات سنگین خویش قرار داده در ظرف 48 ساعت جان بازان خطه شمالی کاپیساه کوهدامن پنجشیر وپروان ساحات متذکره را از لوح ناپاک این نوکران ای اس ای والقاعده پاک نموده که تا ختم سلطه طالبان وحشی دژتسخیر ناپذیر در مقابل شان ایستاد که الی عقب کوتل خیر خانه از تصرف شان برامد وتا حادثه یازده سپتمبر 2001 میلادی هزاران کشته بر جا ماندن ولی نتوانستند که وجبی را تصرف نمایند سه بار با وساطت دوستان شان که درساحات شمالی زنده گی داشته ودربین دولت هم مسلح بودند بالای شمالی حمله نمودند که هر بار با سوختاندن تاکستان ها وکشتزار های شمالی وقتل عام مردم بیدفا ع مناطق متذکره دوباره عقب رانده میشدند که اجساد پاکستانی ها وعرب ها نیز دربین کشته شده گان شان به صدها تن میبود الی سال 2001 که دوقلو های امریکاه هدف قرار گرفتند هیچ گوشی صدای مقاومت مردم شمال را که در ان وطن پرستان ولایات جنوبی وشرقی ما همرا به برادران حوزه جنوب غرب هرات وفراه ونیمروز هم اشتراک داشتند نمی شنیدند  القاعده والامریکاه همه به پاکستان همصدا بوده مقاومت گرا ها را میکوبیدند که بعد از 11 سپتمبر قضیه عوض شد تکتیک دیگر غرب کار افتاد و به افغانستان مستقیما کشور های دیگررا ناتو وامریکا فریب داده که القاعده دشمن بشر است از اسمان وزمین بالای ما غربی ها ریخته بنام جنگ با تروریزم طاالب رفت دنبال کارش دوباره به مدارس برگشتند وظیفه شان ختم شد ولی   برای بهانه بقای خویش باز دوباره طالبان را غرب روی کار اورده وولسوالی سنگین هلمند را برای شان واگذار کردند البته به ابتکار انگلیس وبقای خویش را تمدید نموده جنگ ساختگی شروع شد امریکا هم دولت افغانستان را تمویل کرده وهم طالبان را وساحات بیشتری را در اختیار شان قرار دادند وبرای انکه مردم خود را نیز قناعت داده باشند دولت  مخالفین وطالبانرا  به صلح دعوت نمود که پروسه ساخته گی صلح امروز دست سربازان مارا بسته وهمه روزه قربانی اهداف شوم طالبانی امریکاه +ارگ نشینان گردیده ما شاهد انتحار ها کشتار  جمعی مردم خود در ولایات مختلف وقتل های زنجیره یی بزرگان خود هستیم که ارگ نشینان کابل همکار مستقیم وتمویل کننده گان مهمات ورسانند ه گان انتحاری ها توسط موتر های شیشه سیاه های ارگی ها به ساخات متذکره میباشد ومردم ما قربانی وسربازان ما هم مصرف ین نیرنگ غربی ها برای بودن دراز مدت شان در افغانستان  گردیده اند